ปัดฝุ่น เล่าเรื่องเหยียบญี่ปุ่นครั้งแรก (ภาคความซวย)
posted on 22 May 2011 23:44 by ploizillมาเล่าเรื่อง ประสบการณ์เล็กๆ น้อยๆ จากการที่สาวไทยอายุน้อย(?) ไปญี่ปุ่นคนเดียว (ฮา) ตอนนี้เชื่อแล้ว ว่าไปเมืองนอกคนเดียวไม่ได้ง่ายอย่างที่คิด ทั้งที่เราทำการบ้านมาดี พูดภาษาเค้าพอรู้เรื่อง แต่การไปญี่ปุ่น ไม่ใช่เรื่องง่ายๆ สำหรับคนกรุ๊ปโอที่ไม่รอบคอบแบบเราจริงๆ m(- -)m
เริ่มแรกจัดการเตรียมตัวไปอย่างดี ที่อยู่อาเจ๊ที่ไปพัก วิธีการไปบ้าน(ไม่มีคนมารับ) ราคาตั๋ว สถานีต่อ เรียบร้อยก้ขึ้นเครื่องมา
เริ่มแรกจัดการเตรียมตัวไปอย่างดี ที่อยู่อาเจ๊ที่ไปพัก วิธีการไปบ้าน(ไม่มีคนมารับ) ราคาตั๋ว สถานีต่อ เรียบร้อยก้ขึ้นเครื่องมา
ความซวยลำดับที่หนึ่ง:
เลือกที่นั่งเป็นวิโด้ซิด หรือนั่งแบบไม่ติดทางเดิน เพราะเราเดินทางไม่นาน มั่นใจว่าไม่เข้าห้องน้ำ แถมถือของขึ้นเครื่องเยอะ(อุกรณ์ดูคอน) เลยอยากได้ที่ๆ ไม่ต้องหลีกคนอื่น แต่ดันมาได้ติดทางเดิน แถมคนในดันเข้าห้องน้ำบ่อยจนอยากแลกที่ให้รู้แล้วรู้รอด T^T (จะว่าเค้าผิดรึก็ไม่ใช่ เรามันซวยเอง....)
ความซวยลำดับที่สอง:
เราดันอยากเข้าห้องน้ำขึ้นมา นั่งอยุ่นานเครื่องสงบสวยงาม แต่พอเราลุกปั๊ปเครื่องสั่นแรงมากจนเราล้มไปกองกะพื้น ยังดีที่คว้าเก้าอี้ข้างๆ กันได้ ห้องน้ำก้อยากเข้า ขาก้เจ็บ เครื่องก้สั่นไม่หยุด โฮ้วววววว แถมกัปตันยังบอกว่าให้นั่งอยู่กับที่ คาดเข็มขัด เพราะอากาศเลวร้ายมาก สังเกตุรอบตัวแม้แต่แอร์ยังเข้าที่กันหมด เครื่องก้โคลงจนอยากร้องไห้ แต่ก็กลั้นใจวิ่งไปที่นั่งขาดเข็มขัดสำเร็จ
ความซวยลำดับที่สาม:
ถึงญี่ปุ่น พูดกับตม.แบบงูๆปลาๆ สุดท้ายก็ผ่านมาได้ไม่โดนส่งกลับ เดินตามป้าย เจอที่ซื้อตั๋วรถไฟแป๊ะๆ ตามที่อาเจ๊บอกมา ซื้อตั๋วแบบไม่ดูแผนที่เพราะดูไม่เป็นแต่รุ้ราคาที่หมายจากอาเจ๊แล้ว จากนั้นก็เดินดุ่มๆ แต่จู่ๆ ถุงกระดาษที่บรรทุกของดูคอน กระเป๋าตังค์ และพวกพาสปอร์ตก็เบาขึ้น หันกลับไปถุงมันขาด หล่นรายทางมาจนถึงตรงนี่ บร๊ะเจ้า อินายสถานีก็ไม่บอกเลย ปล่อยตูเดินอยู่ได้ เลยได้แต่เดินก้มหน้ามาเก็บทั้งที่น้ำตาตกใน อายก้อาย ถุงก้ไม่มีใส่ ต้องหอบหิ้วพัดอันเบ่อเร่อสามอันทุรักทุเลขึ้นรถไฟท่ามกลางสายตาผู้คน
ความซวยลำดับที่สี่:
หลังจากเดินทางมายาวนาน ต่อถึงสองต่อก็เกือบจะถึงปลายทาง ลงสถานีนี้ไปต่ออีกที่ ซื้อบัตรใหม่ก็จบ แต่...จำราคาของรอบนี้ไม่ได้ สถานีก้เริ่มบ้านนอกไม่มีภาษาอังกฤษ ไอ่เราก้อ่านคันจิสถานีบ้านพี่ไม่ออก ร่ำๆ จะร้องไห้ หานายสถานีก็ไม่เจอ(ตอนนั้นไม่รุ้ว่าเค้าอยุ่ในตู้ของเค้า) จะถามคนก็หวั่นๆ เรยหยิบมือถือโทรโรมมิ่งหาพี่ กะให้เค้ามารับตรงนี้ก็ได้มั้งเพราะมันใกล้บ้านแล้ว แต่สรุป โทรไม่ติด! ไปหยอดเหรียญก็ไม่ติด ซวยคือคำเดียวในหัว ทำไงดี? เหนือ่ยก้เหนื่อยสมองตื้อไปหมด ดีที่ไหวตัวทันปริ๊นที่อยู่เค้ามาเลยไปโบกแท็กซี่ยอมเสียเงิน แล้วลุงแท็กซี่ก็ใจดี ให้ยืมือถือแต่ก็ยังโทรไม่ติดอยู่ดี สุดท้ายลุงแท็กซี่ก้วิ่งลงไปถามคนให้ตอนไปถึงละแวกบ้านว่าตึกนี้มันอันไหน แล้วก็เจอ ขอบคุณมากๆ ค่ะ ^^
ความซวยลำดับที่ห้า:
พอจ่ายเงินไป 1400 เยน ค่าแท็กซี่ก็ลากกระเป๋ามาหน้าตึก และพบว่า...เจอบันไดตั้งตระหง่าน! มองซ้าย มองขวา เวรมันไม่มีลิต์ฟ!! ถึงกระเป๋าไม่หนักมาก แต่ก็หนักถึง 20 โลนะคะ แถมยังอิพัดที่หอบอยู่แนบอก กะเป้ที่ดูดพลังงานอีก แต่ก็ต้องทำใจขึ้นแบกขึ้นไปคนเดียวจนถึงชั้นหนึ่ง แต่ห้องอาเจ๊เราอยู่ชั้น...หก ดีที่พอเข้ามาอีกหน่อย มีลิต์ฟจากชั้นสองไปเลยไม่ต้องร้องไห้ตรงนั้น...
สรุปของวันแรกที่ไป เจอเจ๊ปุ๊ปปล่อยโฮออกมา โฮ้วววววว ทั้งที่เจ๊ก้เอามือถือไว้ข้างตัว แต่ก้ไม่มีสัญญานว่าเราโทรมาเลยซักรอบ แต่ก็ถือว่าโชคดีที่หาเจ๊เจอ แล้วไม่ได้เกิดอะไรขึ้น ....
ไว้อัพตอนต่อเป็นภาคดูคอนวันหลังนะ คึคึ
Ya_ma-Ploy
edit @ 23 May 2011 00:39:17 by Ya_ma-Ploy
